کتاب قانون

.

بالاخره بعد عمری همت کردم رفتم سینما. ای تو روح اونی که بازار سی دی  بازی رو رواج داد که من هروقت به این آدمای عریض المقعد ( گشاد صفت ) دور و برم میگم پاشیم بریم سینما میگن باشه بعدن... امرو کار دارم. حالا دیر نمیشه... از رو پرده برداشتن میریم سی دی ش رو میگیریم. حالا خلاصه اش این که تازگی ککم نمیگزه. تنها، نه نتها پا میشم میرم سینما برا خودم فیلم میبینم

.

یه ایرادی که به نظرم به همه فیلمای ایرانی وارده اینه که عموما از فضای واقعی فاصله دارن.. حالا شایدم این منم که همش به نظرم میاد اینا فیلمه... آخه کجای دنیا ممکنه یه همچین اتفاقی بیفته؟! این به خصوص تو سریالای ایرانی صادقه. به خاطر همین اصولا سریال نگاه نمی کنم  و اگه بپرسین آخرین سریالی که دیدم چی بود میگم پدرسالار و همسران !ا

.

ولی حالا هرچقدرم که هالیوود سینمای دنیا رو قبضه کرده باشه و فیلمای جالب ناک ساخته باشه، بازم هیچی جای سینمای بومی خودمون رو نمیگیره. دیروز رفتم فیلم کتاب قانون رو دیدم. به خصوص که آقای فرهنگ برهنگی و علی مطهری براش نقد داده بودن و فیلم بعد از دو سال اجازه اکران پیدا کرده. محمد علی ابطحی هم  اون زمانی که بنده خدا میتونست به هنرو سینما فکر کنه، در موردش یه  نقد نوشته

. 

پیام فیلم خیلی صریح بیان شده بود و کلا به جامعه سنتی مذهبی ایرانی انتقاد میکرد. افراد رو نشون می داد که باوجود اینکه خودشون رو خیلی مذهبی میدونن و خیلی از آداب مستحبی رو هم به جا میارن ولی از اصول اولیه دین غافلن. فیلم اخلاق گرایانه بود و ارزشهای فراموش شده اخلاقی که عینا و صریحا تو قرآن  - کتاب قانون - آمده رو پر رنگ میکرد تا شاید جوونای روشنفکر اسلام گریز امروزی یه کم بیشتر به فکر تجدید نظر در مورد دینشون باشن و ارزشهای دینی کتاب مقدسشون رو دست کم نگیرن. فیلم  حالت طنزگونه داشت و همین حسنش رو دوچندان میکنه. برخورد وزارت ارشاد که به این فیلم اجازه پخش نداده بود من رو یاد همون مادر پرویز پرستویی تو فیلم میندازه

.

       از همه هدف و پیام و نحوه پرداختن به موضوع و طنز و نغزش هم که بگذریم باید بگم فیلم احساس خووبی توم ایجاد کرد و بسی لذت بردم و دیگه اینکه اگه وقت کردین حتما برین ببینینش !ا

.

پ ن

اگه میخواین داستان فیلم رو بدوننین لینک مربوط به نقد آقای فرهنگ برهنگی رو بخونین

.

به پسر صفار هرندی هم که در مورد فیلم نقد تیزبینانه ای نوشته (!!!) باید بگم، هرکسی از ظن خود شد یار من  و تمام مزه فیلم به همین هرمونتیک  بودن آن است. و اصولا درود و احسنت بر روح پر فتوح مازیار میری که با این رندی عصاره تفکرش را، پلورالیسم دینی، در یک سکانس 2 دقیقه ای بیان میکند. حالا تو برو خودت را بکش که چرا فیلم اجازه اکران یافت. ما به تو میخندیم 

.